Czterech facetów swoją sztuką rozpuściło potężną dawkę złych emocji - wywiad ze Zbigniewem Krzywańskim

  • 16 July, 2015
  • Prestige MJM

Rozmowa ze Zbigniewem Krzywańskim, gitarzystą legendarnej Republiki, a dzisiaj projektu Nowe Sytuacje. O pamiętnym koncercie w Jarocinie sprzed 30 lat tuż przed planowanym odtworzeniem tego wydarzenia podczas Jarocin Festiwal 2015 (17 – 19 lipca)


Festiwal w Jarocinie, 1985 rok. Republika ma zagrać koncert. Jak
wspominasz ten dzień? To były ogromne emocje?


O ile pamiętam, koncert był już pod koniec festiwalu, potem miał zagrać
już tylko laureat. Informowano nas, że różne rzeczy mogą się wydarzyć.
Dało się zauważyć różne transparenty, na których m.in. był narysowany
Grzegorz wiszący na szubienicy. Do tego różne niewybredne hasła, czy
związki frazeologiczne dotyczące słowa "Republika". Znamienne jest, jak
do dzisiaj wspomina to Piotrek Nagłowski, który był wtedy konferansjerem
i prowadził cały festiwal. On przerażony wychodził na scenę, żeby nas
zapowiedzieć. Tam była nieprawdopodobna ilość złej energii, która szła
ze strony publiczności. Taka, że jak człowiek nie czuł się silny, to
mógł stamtąd tylko uciekać. Cóż. Piotrek zapowiedział nas bardzo
lakonicznie, bo sam się tego bał. Staliśmy w czwórkę z boku sceny i
stwierdziliśmy, że wchodzimy i gramy. Jeszcze była taka akcja, że nasz
kolega Arek Jarosz, który robił światła, miał włożyć kasetę z nagraniem
specjalnego utworu przewidzianego na wejście. On nieszczęśliwie włożył
kasetę, ale nie z tej strony co należało. A na drugiej stronie nagrany
był jakiś nasz koncert z Torunia. I poleciała piosenka "Paryż - Moskwa
17:15". Wchodziliśmy na scenę podczas nagrania z naszego koncertu, które
było takiej sobie jakości. Wszystko wszystkim się pomieszało, oczywiście
poza nami. Bo wiedzieliśmy, że wchodzimy na scenę. Nie możemy jednak
zagrać koncertu, bo to co leci, już dawno powinno przestać grać, a do
tego było pomyłką. I zaczęły lecieć w naszą stronę te wszystkie
pomidory, maślanki. Te woreczki trzymane przez kilka dni na słońcu, po
to, by pomidory tam zgniły. Na szczęście w żadnego z nas to nie trafiło,
poza Yamahą Grzegorza, co trochę mu rozprogramowało instrument.

Nie wszyscy jednak byli negatywnie do was nastawieni.

W tym samym czasie kiedy leciał na nas ten sklep spożywczy i warzywniak,
poleciało też mnóstwo kwiatów. To chyba były chabry, takie niebieskie,
fioletowe. Byliśmy tam bardzo zdeterminowani i spokojni. Tacy w stylu:
"pokażemy". Grzegorz całą sytuację  może trochę bardziej przeżywał, ale
generalnie daliśmy na luz. Zaczęliśmy grać koncert, od riffu z "Paryż -
Moskwa 17:15", więc było mocno i dalej była setlista, w połowie
napakowana świeżymi utworami. By na końcu pojawiła się "Moja krew". Kiedy
skończyliśmy koncert to zapadła cisza. I były bardzo wyraźne prośby o
bisy. Zeszliśmy ze sceny, stwierdzając, że nie gramy dalej. Grzegorz
mówił: "w porządku, ale za tego pomidora w mój instrument, to bisu nie
będzie" (śmiech). Nikt na nas się nie obraził, wręcz przeciwnie.
Zaśpiewano nam na te ileś tysięcy gardeł "sto lat". I tak się ta cała
przygoda zakończyła. Była potem recenzja całego Jarocina chyba w "Jazz
Forum". I ten fragment dotyczący naszego koncertu pamiętam do dzisiaj,
bo to strasznie fajnie łechta próźność. Dziennikarz napisał coś takiego:
"niewieliu artystów jest w stanie wyjść obronną ręką z takiej sytuacji,
a już w ogóle nieliczni potrafią przekształcić to w totalny tryumf".

Bo to rzeczywiście tak trochę wyglądało

Z perspektywy czas powiem, że może warto grać przez wiele, wiele lat,
żeby doświadczyć tego, czego my wtedy doświadczyliśmy. Bo to było
niezwykłe doświadczenie, polegające na tym, że czterech facetów, nie
sobą, tylko swoją sztuką tak naprawdę rozpuszcza potężną dawkę złych
emocji. Po latach Zbyszek Hołdys mi powiedział: "Zastanawiam się
dlaczego ci wszyscy ludzie, jeśli mają w sobie tyle złej energii to
potrafią ją tak bez pardonu kierować w stronę artystów?". To nie
chodziło tylko o nas. "Dlaczego nie pojadą na przykład pod dom jakiegoś
gangstera do takiej czy innej miejscowości i tam nie zaczną protestować,
rzucać jajkami i protestować? - kontynuował Zbyszek. Po latach zdarzyło
się też parę fajnych historii związanych z owym koncertem. Kiedy po
latach separacji - jak my to mówiliśmy - gdy Republika nie grała -
byliśmy na jakimś wywiadzie radiowym. To był 1991 albo 1992 rok.
Odbieraliśmy telefony i odpowiadaliśmy na różne pytania. To wszystko
było na antenie. Zadzwonił jeden facet, który wspomniał, że chciałby
wspomnieć Jarocin 1985. I stwierdził, że był jedną z tych osób, która
wtedy rzucała różnymi rzeczami, wrzeszczała i nienawidziła. Powiedział:
"dzwonię właściwie tylko w jednej sprawie, chciałbym was bardzo za to
wszystko przeprosić". I takich historii parę się wydarzyło. To są dość
wzruszające sytuacje.

Analizowaliście dlaczego to wasze wejście na scenę było takie trudne?

Tak. Jest kilka przyczyn. Nie przyjechaliśmy do Jarocina w 1983 roku, a
byliśmy planowani. Choć nie bardzo przez nas.  Nawet nasz management
specjalnie o tym nie wiedział, nie było podpisanej umowy...Zresztą to
było i tak niewykonalne, z mojego powodu, bo wtedy byłem bodajże w
szpitalu. Trzeba było jakoś się migać przed wojskiem (śmiech). Mnóstwo
osób było złych, że nie przyjechaliśmy. Rozdzierano plakaty. Po drugie,
trzeba pamiętać, że Jarocin w tamtych latach to był taki przekrój przez
wszystkie subkultury. A Republika na początku swojej działalności była
uważana za zespół bardzo bliski środowisku punkowemu. Kiedy pojawiły się
piosenki typu "Śmierć bikini", raptem okazało się, że zdradziliśmy jakąś
ideę. Ja zawsze uważałem Republikę za zespół progresywny, który się
rozwija, poszukuje. W trakcie naszej historii to udowodniliśmy, każda
płyta jest poszukiwaniem. Wchodzeniem w nowe miejsca, w których się nie
było. Więc kilka przyczyn tego 85 roku było. Przestaliśmy być "swoimi
chłopami". Byliśmy w radiu, a wiadomo jak się radio traktowało i pod
jakim jest dowództwem. Nikt jednak nie zauważył, że my bojkotowaliśmy
ówczesną telewizję. nas w ogóle w telewizji nie było, poza jednym
wyjątkiem: koncertem z Opola z 1983 roku. Czyli trafiliśmy do
mainstreamu, "sprzedaliśmy się". Kiedy graliśmy w małych klubach to było
w porządku, ale gdy zaczęło przychodzić na nasze koncerty po 20 tysięcy
ludzi to już staliśmy się obcy,.




Czterech facetów swoją sztuką rozpuściło potężną dawkę złych emocji - wywiad ze Zbigniewem Krzywańskim" data-numposts="5">

Nadchodzące wydarzenia

05 Sep
RICHIE KOTZEN Warszawa

Teatr "Palladium", ul. Złota 9, Warszawa

Kup bilet
11 Oct
Hunter zaprasza do Krakowa na koncert z okazji XXXV lecia działalności zespołu.

Klub Studencki "Kwadrat", ul. Skarżyńskiego 1, Kraków

Kup bilet
17 Oct
BOKKA i TIDES FROM NEBULA - Kraków

Klub Studencki "Kwadrat", ul. Skarżyńskiego 1, Kraków

Kup bilet