25 stycznia 2026 roku klub Kwadrat w Krakowie zamienił się w powolnie pulsującą kapsułę czasu. Tego wieczoru nie chodziło o dynamikę, refreny do krzyczenia ani szybkie tempa. Na scenę wyszło Earth – zespół, który od dekad uczy, że cisza, przestrzeń i powtarzalność mogą być potężniejsze niż hałas.

Już sam support ustawił nastrój bardzo wysoko – Nataša Grujović i Steve Moore zaproponowali hipnotyczny, minimalistyczny dialog elektroniki z brzmieniami pogranicza ambientu i eksperymentu. Było chłodno, surowo, momentami wręcz ascetycznie, ale jednocześnie niezwykle wciągająco. To nie było powolne wyciszanie świata zewnętrznego i przygotowanie publiczności na wejście w inny wymiar percepcji.

Gdy na scenie pojawił się Dylan Carlson, wszystko zwolniło jeszcze bardziej. Earth od pierwszych dźwięków wciągnęli publiczność w swój dronowo-psychodeliczny krajobraz – monumentalny, ale pozbawiony patosu. Gitary brzmiały jak rozciągnięte w czasie pejzaże: ciężkie, nisko zawieszone riffy, powtarzane z mantryczną konsekwencją, budowały napięcie nie przez eskalację, lecz przez trwanie.

W Kwadracie panowała cisza rzadko spotykana na koncertach – ludzie słuchali z niemal nabożnym skupieniem. Każdy dźwięk miał wagę, każda pauza znaczenie. Earth nie grali dla, a jednocześnie jakby obok publiczności. To była muzyka bardziej do odczuwania ciałem niż do analizowania – dźwięk rezonował w klatce piersiowej, tempo wymuszało zwolnienie myśli. Koncert nie miał wyraźnych kulminacji – raczej przypominał długi, gęsty strumień dźwięku, z którego trudno było się „obudzić”.

Earth w Krakowie pokazali, że ciężar nie musi oznaczać agresji, a intensywność nie zawsze idzie w parze z głośnością. To był koncert wymagający, ale satysfakcjonujący – taki, który zostaje w głowie na długo i wraca w chwilach ciszy.

Dziękujemy Winiary Bookings za możliwość udziału w tej dźwiękowej medytacji.

Do "przewijania" zdjęć należy używać znaczników w dolnej części ramki (telefon, komputer) lub strzałek (komputer).