"Muzyczna destrukcja" czyli Napalm Death i Master w krakowskim Hype Parku zagrali ekstremalnie, bezkompromisowo i bez sentymentów

  • 22 November, 2026
  • Piotr "Bobas" Kuhny

Niektóre zespoły zapisują się w historii muzyki, inne tę historię piszą. Napalm Death i Master bez wątpienia należą do tej drugiej kategorii. W piątek, 20 listopada 2026 roku, na zaproszenie Winiary Bookings obie formacje spotkały się na scenie krakowskiego Hype Parku w ramach kolejnej odsłony trasy „Campaign for Musical Destruction”. Towarzyszyli im reprezentanci młodszego pokolenia muzycznej ekstremy – amerykański Brat oraz fiński Goatburner. Bilety na wydarzenie wyprzedano jeszcze przed koncertem, co tylko potwierdziło, że zainteresowanie najbardziej radykalnymi odmianami metalu bynajmniej nie słabnie.

Wieczór otworzył Goatburner, fiński duet tworzony przez Keijo Niinimaa, doskonale znanego fanom Rotten Sound, oraz perkusistę Jaakko Forsmana. W przypadku tej formacji ograniczony skład osobowy bynajmniej nie oznacza ograniczonego potencjału brzmieniowego. Deathmetalowa brutalność, grindcore'owa intensywność i lepki, niemal namacalny ciężar sludge'u tworzą mieszankę, w której tempo nie zawsze jest najważniejszym elementem. Muzyka Finów, mających na koncie między innymi albumy „Extreme Conditions” i „Fatal”, stanowiła interesujące otwarcie wieczoru zdominowanego przez rozmaite oblicza ekstremalnego grania.

Z zupełnie innej strony do muzycznej brutalności podchodzi amerykański Brat. Pochodząca z Nowego Orleanu formacja z Liz Selfish za mikrofonem jest przedstawicielem pokolenia, które nie przywiązuje nadmiernej wagi do gatunkowych podziałów. Death metal, thrash, grindcore i powerviolence spotykają się tutaj z przewrotną, inspirowaną popkulturą estetyką. Zestawienie jaskrawych kolorów z wyjątkowo agresywną muzyką stało się jednym ze znaków rozpoznawczych zespołu. Wydany w 2024 roku debiutancki album „Social Grace” pokazał, że za tym nietypowym wizerunkiem kryje się coś znacznie więcej niż tylko pomysł na przyciągnięcie uwagi. Obecność Brat w towarzystwie legend ekstremalnego metalu była ciekawym przykładem międzypokoleniowej konfrontacji.

Master – death metal w najczystszej postaci

Dla miłośników oldschoolowego death metalu jednym z najważniejszych punktów piątkowego wieczoru był występ Master. Paul Speckmann to postać, której znaczenia dla rozwoju gatunku nie sposób przecenić. Założona w 1983 roku w Chicago formacja należy do grona pionierów death metalu, a jej lider od lat pozostaje wierny muzycznej estetyce, którą współtworzył jeszcze w czasach, gdy gatunek dopiero nabierał kształtów.

W muzyce Master nie ma potrzeby epatowania technicznymi fajerwerkami. Jej fundamentem pozostają charakterystyczne, agresywne riffy, punkowa bezpośredniość, motoryczna rytmika oraz niepodrabialny, szorstki wokal Speckmanna. To death metal wyrastający z fascynacji Motörhead, Venom i Slayerem, zachowujący pierwotną drapieżność pomimo upływu kolejnych dekad.

Master nie jest jednak zespołem funkcjonującym wyłącznie dzięki swojej przeszłości. Wydany w 2024 roku album „Saints Dispelled” stanowi kolejny rozdział w historii grupy. Speckmann nie próbuje wymyślać death metalu na nowo, pozostając konsekwentnym w realizowaniu własnej muzycznej wizji.

W kontekście krakowskiego koncertu szczególnie interesujące było zestawienie Master z Napalm Death. Obie formacje wyrastają z podobnej potrzeby przekraczania granic muzycznej agresji, choć każda znalazła dla niej nieco inny język. Tam, gdzie Master stawia na siłę riffu i rytmiczny puls, Napalm Death chętnie rozbija klasyczne struktury utworów, doprowadzając muzykę do granic kontrolowanego chaosu.

Słysząc i widząc jak panowie muzycznie "łoili" trzeba przyznać, że w tym gatunku muzyki zasługują na swą nazwę. Krakowski set był zagrany iście po mistrzowsku, co widać było po reakcji publiczności- nie było osób, które pozostałyby obojętne na dźwieki płynace ze sceny.

Napalm Death – cztery dekady muzycznej destrukcji

O godzinie 21:30 przyszła pora na głównych bohaterów wieczoru. Napalm Death rozpoczęli od „Instinct of Survival”, kompozycji pochodzącej z wydanego w 1987 roku przełomowego albumu „Scum”. Już sam wybór utworu otwierającego stanowił czytelne odwołanie do korzeni formacji.

Brytyjczycy nie ograniczyli się jednak do odtwarzania własnej historii. W kolejnych fragmentach koncertu pojawiły się między innymi „Strong-Arm”, „Continuing War on Stupidity”, „Everyday Pox” oraz „Plague Rages”. Konstrukcja programu pokazała, jak daleko na przestrzeni lat Napalm Death odeszli od najprostszej definicji grindcore'u, nie tracąc przy tym niczego ze swojej muzycznej bezkompromisowości.

Istotne miejsce w repertuarze zajęły również kompozycje z albumu „Throes of Joy in the Jaws of Defeatism”. Obok utworu tytułowego zabrzmiały „Contagion” oraz „Amoral”. Ten ostatni, z wyraźnie zaznaczonym postpunkowym pulsem, doskonale ilustruje otwartość zespołu na środki wyrazu wykraczające poza ramy ekstremalnego metalu.

Nie zabrakło oczywiście klasyki. „Suffer the Children”, „Mentally Murdered”, „Scum” czy „You Suffer” to utwory stanowiące istotną część historii muzycznej ekstremy. Pojawienie się obok nich takich kompozycji jak „When All Is Said and Done” czy „Greed Killing” pozwoliło spojrzeć na dorobek Napalm Death z szerszej perspektywy.

W repertuarze znalazło się również miejsce na interpretację „Incinerator” kanadyjskiego Slaughter oraz obowiązkowe dla wielu fanów „Nazi Punks Fuck Off” z repertuaru Dead Kennedys. Ten ostatni utwór przypomina, że muzyka Napalm Death od zawsze miała wymiar wykraczający poza samą brutalność brzmienia. Społeczne zaangażowanie, sprzeciw wobec nietolerancji, przemocy i dehumanizacji pozostają integralną częścią artystycznej tożsamości grupy. Zaangażowanie to widać było również w przekazach, które wygłaszał Mark „Barney" Greenway między utworami- oczywiście jak zwykle odniósł się do faszyzmu, ale też zwrócił uwagę na rolę religii.  Barney został wychowany w wierze katolickiej, od której z czasem zdecydowanie się odwrócił. Co szczególnie interesujące, jego krytyka religii wynika nie tylko z przekonań ateistycznych, ale również z osobistych doświadczeń. Z życiowych przemyśleń, którymi dzielił się ze sceny wynika że po przestudiowaniu większości religii doszedł do wniosku, że szkoda na nie czasu, bo jedyne co niosą to pogardę dla innych. 

Koncert zwieńczyły połączone „Persona Non Grata” i „Smear Campaign”. W ciągu około siedemdziesięciu minut Brytyjczycy przekrojowo zaprezentowali kolejne etapy swojej twórczości, od fundamentalnych dla grindcore'u nagrań z lat osiemdziesiątych po znacznie bardziej złożone stylistycznie kompozycje z ostatnich lat.

Krakowska odsłona „Campaign for Musical Destruction” była przede wszystkim spotkaniem kilku pokoleń muzycznej ekstremy. Goatburner i Brat reprezentowali jej współczesne, nierzadko wymykające się jednoznacznym klasyfikacjom oblicze. Master przypomniał o fundamentach death metalu, natomiast Napalm Death zaprezentowali repertuar pokazujący, jak wiele można zbudować na fundamencie, który samemu położyło się przed kilkudziesięciu laty.

Cztery zespoły, cztery różne podejścia do muzycznej agresji i wspólny mianownik – brak zainteresowania kompromisami. Właśnie w tym tkwi siła „Campaign for Musical Destruction”.

Do "przewijania" zdjęć należy używać znaczników w dolnej części ramki (telefon, komputer) lub strzałek (komputer).

"Muzyczna destrukcja" czyli Napalm Death i Master w krakowskim Hype Parku zagrali ekstremalnie, bezkompromisowo i bez sentymentów" data-numposts="5">

Nadchodzące wydarzenia