Drugi tom błyskotliwych felietonów napisanych przez znakomitego muzykologa, teoretyka muzyki i krytyka Andrzeja Chłopeckiego. Teksty te były żywą reakcją na wydarzenia związane z muzyką nową. Chociaż powstały kilka, kilkanaście lat temu, to jednak nie straciły na swej wartości. Celne, nierzadko ostre, ironiczne uwagi nadal prowokują do refleksji, nawet tych, którzy nie są specjalistami. Kiedyś wielu czytelników „Gazety Wyborczej”, „Tygodnika Powszechnego” czy „Ruchu Muzycznego” z niecierpliwością czekało na kolejne felietony Chłopeckiego. Niektórzy skrupulatnie gromadzili wycinki, by móc wracać do tych doskonałych objaśnień zjawisk ze świata muzyki. Niniejsza publikacja da taką możliwość szerszemu gronu odbiorców, którzy są ciekawi opinii np. na temat muzyki Wojciecha Kilara, Pawła Mykietyna, a nawet Piotra Rubika.

00:01 Prolog. Jak muzyka wzwodzi? Kilka intuicji o orgazmotwórczym charakterze sztuki dźwięków

10:56 Kąpiel z fal akustycznych albo przyjemności piątego zmysłu, czyli jak słuchać muzyki

25:44 Kurt Weill – awangardysta między bolszewią a burdelem

40:00 Preisner, czyli apologia kiczu

56:18 Święto wiosny

O AUTORZE

Andrzej Chłopecki (1950–2012) – wybitny krytyk muzyczny, znawca muzyki współczesnej i promotor muzyki polskiej. Od końca lat 70. związany z Polskim Radiem był nie tylko jego charyzmatycznym głosem. Współtworzył je na wzór europejskich radiofonii publicznych, radia publicznego jako instytucji kultury. Z podobnym rozmachem tworzył życie muzyczne jako dyrektor festiwali Aksamitna Kurtyna i Musica Polonica Nova oraz członek komisji programowej Warszawskiej Jesieni. Inspirował kompozytorów – „komponował ich komponowanie”, skutecznie namawiając instytucje muzyczne do realizacji tych zamówień, tworzył historię muzyki ostatnich dekad. Był mistrzem pióra, autorem setek tekstów publikowanych m.in. w „Gazecie Wyborczej”, „Tygodniku Powszechnym”, „Ruchu Muzycznym”.